Online MEB AGS Deneme Sınavı (Ücretsiz)

Düşünmek, sadece bilgi biriktirmek değil; farklı bakış açılarına kulak verebilme cesaretidir. Ancak bazı insanlar, yalnızca kendi düşüncelerini tekrar tekrar duymayı tercih eder, dış seslere kulaklarını kapatırlar. Bu da onları bir tür zihinsel yankı odasına hapseder. Bu durumda gerçek düşünsel gelişim yerini, aynı fikri yeniden üretmeye dayalı kısır bir döngüye bırakır.

• (I) Çünkü bir metni anlamak, yalnızca kelimeleri çözmek değil, yazarın düşünce dünyasına girebilmektir.
• (II) Okuma, çoğu kişinin sanıldığının aksine pasif bir etkinlik değil, zihinsel olarak oldukça yoğun bir süreçtir.
• (III) Bu yüzden dikkatli ve katılımcı bir okuma, metni daha derinlikli kavramayı sağlar.
• (IV) Metinle kurulan bu aktif ilişki, okuru düşünmeye ve sorgulamaya iter.
• (V) Yüzeyde kalan bir okuma ise çoğu zaman metnin özünü ıskalamanıza neden olur.

Sözlü kültürden yazılı kültüre geçiş, yalnızca iletişim biçimini değil, düşünme biçimini de köklü biçimde etkilemiştir. Yazılı anlatım, düşünceleri yapılandırmayı, sıralamayı ve kalıcı hâle getirmeyi zorunlu kılar. Bu da insan zihninin daha soyut, daha sistematik çalışmasına olanak tanımıştır. Ancak sözlü kültürde düşünce, anlık, çağrışıma dayalı ve doğaçlamaya açık şekilde gelişir. Bu yüzden yazılı kültür, yalnızca bilginin değil, düşünmenin de evriminde belirleyici bir dönüm noktasıdır.

“Bir düşünce yazısı, yalnızca —- değil, aynı zamanda —- de içermelidir; ancak bu şekilde okurda derin bir etki bırakabilir.”

Sanat, çoğu zaman yaşanılan dünyaya doğrudan bir ayna tutmaz; bunun yerine, izleyiciyi o aynanın yansımasında kendi gerçekliğiyle yüzleştirmeyi amaçlar. Bu yüzleşme her zaman rahatsız edici ya da sarsıcı olmak zorunda değildir; bazen küçük bir detay, büyük bir sorgulamanın kapısını aralayabilir. Sanatın etkisi, onu izleyenin iç dünyasında kurduğu bağın derinliğiyle ölçülür.

İnsan, çoğu zaman kendi kararlarını verdiğini düşünürken aslında çevresindeki görünmez etkenlerin etkisi altındadır. Kültürel kalıplar, aile yapısı, eğitim biçimi ve hatta günlük dil bile bireyin tercihlerini şekillendirir. Dahası, birey bu etkilerin farkında olmadan “özgür irade”yle hareket ettiğini sanabilir. Gerçekteyse birçok karar, çok önceden zihin dünyasına işlenmiş değer yargılarının sonucudur. Bu nedenle, özgürlük çoğu zaman sadece bir hissiyat olmaktan öteye gidemez.

Yazmak, çoğu zaman içsel bir hesaplaşmanın sonucudur. Kimi zaman insan, kendine bile itiraf edemediklerini ancak kalemin ucunda bulur. Bu yüzden yazmak sadece ifade değil, aynı zamanda keşiftir.

• (I) Günümüzde bireylerin yalnızlıkla kurduğu ilişki, geçmiş dönemlerden oldukça farklıdır.
• (II) Artık yalnızlık, sadece fiziksel bir durum değil, çoğu zaman kalabalıklar içinde hissedilen bir ruh hâlidir.
• (III) Sosyal medya gibi dijital araçlar insanları görünürde birbirine bağlasa da gerçek anlamda bir iletişim sunmaz.
• (IV) Bu yüzden birçok insan, çevresindekilerle sürekli etkileşim hâlinde olsa bile kendini izole hisseder.
• (V) Modern yalnızlık kavramı, tam da bu çelişkili durum üzerinden şekillenmektedir.

Yazdığı metinlerde kesin yargılara neredeyse hiç yer vermezdi. Olayları olduğu gibi anlatmak yerine, okuyucunun zihninde bir boşluk bırakmayı tercih ederdi. Cümleleri netlikten çok çağrışımlarla ilerler, çoğu zaman okuyucuyu rahatsız edici bir belirsizliğin içine bırakırdı. Eleştirmenler bu tarzı kimi zaman özgün, kimi zaman da fazla müphem bulurdu. Ama o, her okurun kendi anlamını yaratması gerektiğine inanırdı.

Yazar, roman boyunca karakterlerin iç dünyasını —- bir üslupla anlatarak okuyucunun empati kurmasını sağlıyor.

Bir okulda A, B, C, D ve E adlı beş öğrenci bir münazara yarışmasında konuşma yapacaktır.

Konuşma sırası kura ile değil, bazı kurallara göre belirlenmiştir:

• A, D’den hemen sonra konuşmayacaktır.
• B, konuşmasını C’den önce yapmak zorundadır.
• E, ne ilk ne de son sırada konuşacaktır.
• C, A’dan hemen sonra konuşmayacaktır.